Σαν να παραπάει πια αυτό με τις επισκέψεις – υποκλίσεις σειράς υπουργών της κυβέρνησης Μητσοτάκη στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Στην τραμπική Ουάσινγκτον.
Προφανώς ο Γιώργος Γεραπετρίτης έχει πολύ δουλειά να κάνει. Έχει η χώρα ανάγκη τα ταξίδια και την κεντρική του διπλωματία. Και ο υπουργός ενέργειας Σταύρος Παπασταύρου είναι αναγκαίο να βρίσκεται στις ΗΠΑ λόγω της ενεργειακής θέσης που ορθά χτίζει η κυβέρνηση.
Σωστά επίσης επουλώνονται οι πληγές με τους Ρεπουμπλικάνους μιας και είχε υπάρξει υπερέκθεση με τους Δημοκρατικούς. Κι αυτό το αναγνωρίζει η κεντρική μας διπλωματία.
Όμως η διαρκής υπόκλιση υπουργών της Ν.Δ. στην Ουάσινγκτον και η πολυφωνία που παρουσιάζεται, πάει πλέον πολύ. Δεν είναι τυχαίο πως έμπειροι βουλευτές περί τα διεθνή, μιλάνε για δουλικότητα και για μια αχρείαστη παράλληλη, στο όριο της …σκιώδους, διπλωματία που εξελίσσεται. Και το χειρότερο. Χωρίς τα guidelines του πρωθυπουργού. Μια διπλωματία προσωπική, που στο τέλος υπονομεύει την κεντρική γραμμή.
Ήδη στα γραφεία και τα δείπνα των βουλευτών της Ν.Δ. υπάρχει έντονος ο σχολιασμός, όπως γκρίνια επικρατεί και για τις διαρκείς επισκέψεις της Αμερικανίδας πρέσβειρας κα. Γκιλφόιλ σε πλήθος υπουργών και οργανισμών. Προφανώς η ίδια είναι απολύτως καλοδεχούμενη και η παρουσία της έως τώρα κρίνεται ενθουσιωδώς θετική. Αναζωογονητική για τις διμερείς σχέσεις. Όμως να θυμίσουμε πως ελληνικό είναι το «πάν μέτρον άριστον». Και – πρωτίστως, οι υπουργοί της Ν.Δ. είναι αυτοί που πρώτοι έχουν χάσει το μέτρο και πρέπει να μαζευτούν.
