Τα τελευταία χρόνια, και με ιδιαίτερη ένταση τον τελευταίο καιρό, η δημόσια ζωή της χώρας μοιάζει να υποφέρει όχι από έλλειψη προσώπων, αλλά από έλλειψη φίλτρων. Πρόσωπα με ισχυρή αναγνωρισιμότητα, τηλεοπτικό χρόνο ή αθλητικό και κοινωνικό παρελθόν, περνούν τα κομματικά κατώφλια με ευκολία, αποκτούν αξιώματα και θεσμικό ρόλο, χωρίς πάντοτε να διαθέτουν τα στοιχειώδη πολιτικά και θεσμικά αντανακλαστικά.
Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν υπάρχουν μεμονωμένα περιστατικά πολιτικής εκτροπής ή απρεπούς συμπεριφοράς. Το ερώτημα είναι βαθύτερο και αφορά ευθέως τις ηγεσίες των κομμάτων: ποια κριτήρια χρησιμοποιούνται για τη συγκρότηση των ψηφοδελτίων; Και ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη όταν η «επένδυση στην αναγνωρισιμότητα» αποδεικνύεται πολιτικό βαρίδι;
Η πολιτική δεν είναι reality, ούτε γήπεδο. Δεν αρκεί ένα γνωστό όνομα, μια δυνατή εικόνα ή ένα επικοινωνιακό αφήγημα για να δικαιολογηθεί η ανάθεση δημόσιου ρόλου. Η συμμετοχή στα κοινά απαιτεί πολιτική επάρκεια, θεσμική συνείδηση, σεβασμό στον δημόσιο λόγο και –πάνω απ’ όλα– αυτοσυγκράτηση.
Όταν αυτά απουσιάζουν, το τίμημα δεν το πληρώνει μόνο το κόμμα που έκανε την επιλογή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί και το περιστατικό επίθεσης σε βάρος του δημοσιογράφου Νίκου Γιαννόπουλου από τον ευρωβουλευτή Παππά, ένα γεγονός που ξεπερνά τα όρια της πολιτικής αντιπαράθεσης και αγγίζει τον πυρήνα της θεσμικής εκτροπής. Το πληρώνει η ίδια η δημοκρατία. Υποβαθμίζεται ο κοινοβουλευτικός διάλογος, ευτελίζεται ο θεσμικός ρόλος και ενισχύεται η κοινωνική απαξίωση απέναντι στην πολιτική συνολικά.
Οι κομματικές ηγεσίες δεν μπορούν πλέον να κρύβονται πίσω από τη δικαιολογία της «εκλογικής απήχησης». Η ευθύνη τους δεν εξαντλείται στην κατάρτιση νικηφόρων ψηφοδελτίων, αλλά στη διαμόρφωση αξιόπιστων, σοβαρών και θεσμικά συγκροτημένων πολιτικών εκπροσώπων.
Αν πράγματι θέλουν να αποκαταστήσουν την εμπιστοσύνη των πολιτών, το πρώτο βήμα δεν είναι οι επικοινωνιακές καμπάνιες και τα ευφυολογήματα. Είναι το αυστηρό φιλτράρισμα. Είναι η επιλογή ανθρώπων που κατανοούν ότι ο δημόσιος ρόλος δεν είναι προνόμιο προβολής, αλλά ευθύνη συμπεριφοράς.
Διαφορετικά, κάθε φορά που ένα πρόσωπο εκθέτει τον θεσμό που υπηρετεί, το ερώτημα θα επιστρέφει αμείλικτο: ποιος τον επέλεξε – και γιατί;
Κ.Α
